728061910713421

Als je jezelf deze vraag stelt zit je op zijn minst in het risico gebied.

Er zijn diverse criteria waar aan je zou kunnen afmeten of je verslavingsgedrag vertoont. Een veel gehoorde is dat als je meer dan 21 eenheden alcoholische drank per week drinkt dat er dan sprake is van een verslaving. Dat zijn dan 3 glazen per dag.

Als je die drie glazen over genoeg tijd verspreid neemt, je lichaam heeft ongeveer anderhalf uur nodig om een eenheid alcohol af te breken, zal er vermoedelijk geen lampje bij je gaan branden dat je in een risico zone zit.

In de DSM-V  (Diagnostische model psychische ziekten) worden 11 criteria genoemd waaraan afgemeten wordt of je verslaafd bent en in welke mate je verslaafd bent. De criteria moeten zich in een periode van 12 maanden voordoen.
Als ik naar die criteria kijk, vanuit het oog van een ex-verslaafde, dan zitten daar criteria tussen die op zichzelf staand al wijzen op een gevorderd misbruik van middelen.
Een verslaafde is geneigd om de zaken positiever (t.a.v. het misbruik) te zien dan ze zijn en zal geneigd zijn om de gevolgen van het gebruik te bagatelliseren en zichzelf in een mildere variant te plaatsen dan de realiteit rechtvaardigt.

De essentie van het verslaafd zijn is om onlust gevoelens te “verdoven” het ontkennen van hun bestaan. Het voor jezelf overwegen of erkennen dat je verslaafd bent roept onlust gevoelens op, je bent dan ook niet geneigd om deze vraag voor jezelf te beantwoorden zolang er geen negatieve gevolgen door komen.

De criteria zijn er voor de behandelaren om te bepalen of en in welke mate iemand verslaafd is.
Zoals ik in mijn eerdere blog schreef, was mijn ervaring verslaafd te zijn er eerder dan dat het door de arts of verslavingsinstelling werd erkend.

We leven in een maatschappij waar het gebruik van alcohol een sociaal geaccepteerde bezigheid is, en hoewel het opsteken van een joint zeker nog afkeurende blikken oplevert wordt het wel gezien als iets wat iemand vrij is om te doen, in het uitgaansleven kun je bijna niet meer zonder drugs op stap.
Het gebruik van dit soort genotsmiddelen is in meer of mindere mate geaccepteerd.

Zorgwekkend?

Zolang een en ander incidenteel gebruikt wordt, een feestje of zo, hoeft dat geen probleem te zijn.
Een borrel na het werk bij thuiskomst, hoeft ook nog geen probleem te zijn.
Als het incidenteel echter verwordt tot routinematig gebruiken, ontstaat er een situatie van gewenning. Die nodigt weer uit tot uitbreiding van de momenten waarop gebruikt wordt.

Ooit begon ik als een gezelschapsdrinker, op een feestje of zaterdagavond als ik uitging en daar bleef het dan bij. Toen ik op mijzelf ging wonen had ik in eerste instantie niet eens drank in huis.
Ergens, is dat veranderd.
Langzaam aan was er steeds vaker een reden om een borrel te drinken, tot er eigenlijk geen reden meer voor hoefde te zijn. Ik dronk een borrel als ik de gedachte er aan kreeg, of trek had of als ik mijzelf down voelde. Steeds vaker verruimde ik de criteria waarbinnen gedronken kon worden.
Toen ik verhuisde van de ene stad naar de andere, waardoor ik dichter bij mijn werk kwam te wonen, en ik geen auto meer hoefde te rijden was het hek van de dam.
Ik begon mij te verslapen voor mijn werk, uiteindelijk resulterend in het verlies van mijn baan.
Het was in deze periode dat ik mij bij mijn huisarts melde, omdat ik toen wel inzag dat ik een probleem had. Helaas werd mijn signaal niet onderkend.
Ik wilde uit een trein stappen die al vertrokken was.

Wat nu bepaalt of je verslaafd bent?

Ik denk dat een eerste signaal is als je “behoefte” krijgt aan een borrel. De behoefte heeft namelijk een dubbele boodschap. Je hebt behoefte om je te ontspannen of op te vrolijken en die behoefte kan kennelijk alleen vervuld worden door het middel. Hoe vaker je deze behoefte ervaart, hoe meer je naar een verslaving op schuift. Als die behoefte aan een borrel, een meervoud wordt van borrel en je deze behoefte steeds vaker voelt, dan sta je op de voettree van de trein waar ik niet meer vanaf kon.

De behoefte is een signaal dat je gevoelens van onlust hebt waar je niet naar wilt of kunt kijken omdat je ze misschien (nog) niet zo ervaart.
Er is iets waardoor je minder of geen voldoening in je leven ervaart, de oorzaak daarvan kan op velerlei gebieden liggen. Het gemis aan het ervaren van voldoening wordt steeds vaker ingevuld met het surrogaat wat we voorheen associeerden met gevoelens van tevredenheid en gezelligheid.

Als je gelooft dat je tevreden bent met je leven door steeds weer gehoor te geven aan de behoefte om een middel te gebruiken, dan luister je naar je verslaving en niet meer naar je innerlijk.

Als jij het gevoel hebt, dat je niet meer de baas bent over je middelen gebruik (of je omgeving wijst daar op) dan is het wellicht raadzaam om niet af te wachten tot je aan de criteria van DSM-V voldoet maar van die trein af te stappen nu het nog kan.

Pin It on Pinterest

Share This