728061910713421

Geluksbubbels, we rennen ze achterna alsof we gedirigeerd worden door de wizzard of Oz. Kijk op de TV en zie waar we pas “echt gelukkig” van worden, een nieuwe auto, TV, huis, voldoen aan het laatste modebeeld, het winnen van een loterij etc etc. Succesvol zijn, staat bijna altijd in het licht van hoog op de sociale ladder geklommen zijn en veel geld verdienen. Het gaat bijna altijd om materiële zaken waar we gelukkig van worden volgens onze consumentenmaatschappij. Gelukkig zijn is ons hoogst haalbare status in dit leven geworden, en als onze auto stuk gaat dan koop je met een lening toch een nieuwe.

Dit soort “geluk” is als de bellen van zeep zoals we die vroeger als kinderen maakten, ze spatten al snel weer uit elkaar. Dit “geluk” komt met een hoge prijs, ons gezinsgeluk, gezondheid en persoonlijke ontwikkeling. Er zit ook een contradictie in deze vorm van geluk. Veel van de beelden appeleren aan onze basisbehoeften. Een van die basisbehoeften is fysieke veiligheid, de behoefte aan een dak boven ons hoofd en voedsel.

Ja, een dak boven ons hoofd in ons klimaat is een noodzaak. We kunnen ons afvragen of dat dak dan ook echt zo groot moet zijn. Onze lichamelijke zorg, is gecorrumpeerd geraakt. Ons voedsel staat stijf van toevoegingen die er niet in horen, dieren worden mishandeld om in onze voedingsbehoefte te voorzien, verzorgingsproducten bevatten micro plastics die ons milieu vervuilen en via ons voedsel weer in ons lichaam komt. We zijn gepreoccupeerd met het voorzien in onze basisbehoeften maar zien niet dat die vaak als een molensteen (torenhoge hypotheek) om ons nek hangt, die onzekerheid en angst oproept. Als ik mijn baan verlies kan ik mijn hypotheek niet meer betalen. Consumeren doen we in overvloed, maar zien niet dat de kwaliteit bedroevend slecht is en ziekmakend. We zeggen geen geld te hebben voor betere kwaliteit.

Ons “geluk” gaat bijna altijd gepaard met, alcohol. Er is bijna geen activiteit meer waar alcohol bij te pas komt. Bij voorkeur in de vorm van “bubbels” (champagne) Alcohol is in onze maatschappij de grote verdoover. Het nuttigen er van roept al snel gevoelens van ontspanning op, verbroedert en verzustert (tot een bepaald niveau) en doet de zorgen van morgen even vergeten. Als morgen komt, dan is er weer de druk om te moeten presteren, op het werk, in de sociale groep, in de zorg om de kinderen die toch vooral op alle fronten moeten scoren.

We leven een ratrace. Als marmotten in een wiel rennen we rond onze geluksbubbels achterna, als we dan een geluksbubbel hebben gevangen dan spat hij weer uit elkaar en rennen we de volgende weer achterna. Eigenlijk is dit het gedrag van een verslaafde. Ook een verslaafde rent achter zijn/haar geluksbubbel aan, een volgende sigaret, borrel, shot of wat dan ook maar waar hij/zij aan verslaafd is.

Is dit nu werkelijk geluk? Is dit waar we later aan terugdenken bij het overpeinzen van ons leven met de vraag was ik gelukkig? Denken we dan aan die dure auto waar we indruk mee (probeerden) te maken, dat huis met die torenhoge hypotheek, kinderen met een burnout omdat ze overvraagd worden, het zoveelste feestje met alcohol of andere “verschnaperingen” omdat Mien de tuin opnieuw heeft laten aanleggen?

Als ik terugkijk naar de jaren waarin ik verslaafd was dan kan ik niet zeggen dat ik toen gelukkig was, want ik rende achter een geluksbubbel aan die iedere dag weer uit elkaar spatte. De momenten van geluk waar ik aan terugdenk zijn, de vakanties met mijn ouders als kind zijnde, na drie dagen en nachten zeilen land zien, dolfijnen die voor ons uitzwommen, en de wind die langs de staggen een welkomstlied zong, in een bergrivier liggen, door van watervallen af te springen om van een berg af te komen, mijn katten, mijn partner, rond het kampvuur zitten met vrienden,  in de natuur wandelen en wilde dieren zien, mediteren.

Dat wat ik ooit gekocht heb en waarvan ik dacht dat het mij geluk zou brengen is allang kapot, niet meer te gebruiken en verloren. Vaak was ik nog de lening aan het afbetalen. Dat materiële geluk wat we zo nastreven, wat we gedirigeerd krijgen om na te streven heeft niets met geluk te maken. Het gaat niet uit van onze innerlijke behoefte. Het enige constante aan dit soort geluk, is dat het weer verdwijnt.

Deze ratrace weerhoudt ons ook van onze eigen ontwikkeling. Om aan de “eisen” van onze maatschappij te voldoen geven we geld uit aan geluksbubbels, die al snel weer uit elkaar spatten. Hoe gelukkig ben je als je voor die ene wedstrijd een peperdure hightech TV hebt gekocht, om je favoriete club te zien verliezen? Ik hoor mensen zeggen dat ze geen geld hebben voor een opleiding ( de beste investering die je kunt maken), om vervolgens hun geld aan de volgende geluksbubbel uit te geven.

Geluk is een illusie.

 

Pin It on Pinterest

Share This