728061910713421

Help mijn partner is verslaafd, het is ontwrichtend voor ons leven. Het is niet alleen de verslaafde met een probleem, het hele gezin en jullie relatie lijdt daaronder. Je partner is niet bereikbaar voor je als partner, en als er kinderen zijn vaak ook niet voor de kinderen. Als iemand al voor zichzelf niet kan of durft te erkennen dat er een levensgroot probleem in zijn of haar leven is, dan wordt het ook erg lastig om de behoeften van gezinsleden te erkennen. Waar er wel inzicht is, draagt het vaak bij aan een extra schuldgevoel wat weer olie op het vuur van de verslaving is. Is een partner of ouders verslaafd aan eten, dan zal dat tot zorg over het welzijn van die partner leiden. Emotie eten is een onderbelicht onderwerp in onze maatschappij, terwijl ze meer aanwezig is dan we beseffen. Het leidt alleen niet zo snel tot escalaties binnen een relatie of gezin, al bestaat de kans dat het gezin meegenomen wordt in het emotie eten van de partner of ouder.

Een partner die echter aan een middel of gokken is verslaafd heeft veel meer impact, op het hele gezinssysteem.                    De verslaafde is er niet voor zijn/haar partner en/of de kinderen. Bij een gokverslaving kan het gezin in financiële nood komen, met alle consequenties van dien.

De geestelijke impact is helaas vaak groter en langduriger dan materiële. Onder invloed van een middel kan een verslaafde nog wel eens kwetsende uitspraken doen, of bij een agressieve inslag kan geweld tegen goederen of gezinsleden het gevolg zijn. De schade die dan ontstaat is bijna niet te herstellen. Er komt een dag dat een excuus niet meer goedmaakt wat gebroken is. Niet zelden is de verslaving van een ouder tijdens de opvoeding van kinderen, een kiem voor problemen van het kind in zijn of haar volwassene leven. Wat maakt dat je het accepteert, waar trek jij de grens?

Het hebben van een relatie met een verslaafde kan je zelfbeeld aantasten. Ben ik niet interessant of belangrijk genoeg, zijn de kinderen niet belangrijk genoeg? Waarom accepteer ik dit? Als er een agressieve partner bij betrokken is, zit je dan ook nog eens met een interieur waar schade aan is, of erger, loop je klappen op. Daar waar je eerst vergoelijkend naar buiten het gedrag verdedigde ben je mogelijk in een situatie beland waarin je een isolement begint te ervaren. Relaties beginnen het gezin te mijden om niet geconfronteerd te hoeven worden met de situatie uit onmacht of onbegrip.

Het is volstrekt oneerlijk maar in een situatie als deze, zul jij een grens moeten stellen. Je verslaafde partner is niet in staat om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn of haar eigen leven, zal die dan wel de verantwoordelijkheid voor het gezin nemen? Trek die grens.

In lotgenootgroepen zie je dat deelnemers zich afvragen waarom ze dit accepteren, waarom ze steeds terugkeren in die relatie, of steeds relaties aangaan met dezelfde problematiek. Is het alleen liefde wat jou binnen die relatie houdt, of is er een stukje verleden wat jou hindert om een keuze te maken waardoor je in die relatie blijft. Als jij kunt ontdekken waarom je nog in deze relatie bent, je de verantwoording voor het gezin alleen draagt terwijl je partner die verantwoordelijkheid afwijst, ontstaat er mogelijk ruimte bij je om de juiste keuze te maken.

Waar leg jij de grens?

 

Pin It on Pinterest

Share This