728061910713421

Wanhoop of hoop

“Je zult de rest van je leven verslaafd blijven, denk ik”
Dit waren de woorden van één van mijn beste vriendinnen. Zij was al ruim 15 jaar getuige van mijn pogingen om van mijn verslavingen af te komen, en zag mij steeds falen.
Ondanks haar woorden, bleef ik hopen. De overtuiging hebbende dat ik op een dag de sleutel zou vinden om mijzelf uit de gevangenis van mijn verslavingen te bevrijden.

Ook tijdens de therapieën die ik volgde, was de boodschap;
“Je zult de rest van je leven verslaafd blijven”

Stel je jezelf dat eens voor om te horen te krijgen.
Je gaat in therapie, en je krijgt deze boodschap.
Hoe zou het zijn als je aan een opleiding wordt toegelaten, waarbij meteen gezegd wordt “reken er niet op dat u zult slagen voor deze opleiding”
“U bent uitgenodigd voor dit sollicitatiegesprek, maar wij gaan u niet aannemen”

Als iemand een dergelijke boodschap te horen krijgt, dan is dat weinig hoopgevend. Het is wanhoop gevend. Een gevoel dat een verslaafde maar al te goed kent. Het is ontmoedigend, en je moet wel heel sterk in je schoenen staan om de therapie succesvol af te ronden. Het overgrote deel van de mensen die in therapie voor hun verslaving gaan, bereiken precies dat wat voorspelt is. Ze blijven verslaafd.

Hoop aan de horizon

Tijdens mijn opleiding natuurgeneeskunde waren mijn verslavingen inspiratie in een zoektocht naar een manier voor een nieuwe behandeling. Door deze opleiding raakte ik bekend met een heel ander mensbeeld en vormde zich een beeld hoe ik die nieuwe behandeling vorm kon gaan geven.
Bij een verslaving is het middel of gedrag niet het grootste probleem. Als dat het geval zou zijn, dan zou je iemand kunnen laten afkicken. Als diegene dan nooit meer het middel of gedrag gebruikte of deed zou het probleem opgelost moeten zijn.
Realiteit is dat iemand vaak in een cross-addiction vervalt, er ontstaat een andere verslaving. Er speelt dus iets heel anders op de achtergrond van een verslaving.

Wat er speelt, is dat iemand (onbewust) geen controle heeft over een deelgebied van zijn/haar gevoelsleven. Die persoon is Slaaf van bepaalde gevoelens, hij of zij is ver-slaafd.
Nu is het makkelijk om rationeel te zeggen dat je die emoties of gevoelens moet negeren, dat kan tot een bepaalde mate. Aangezien de emoties waar de persoon last van heeft, uit de kleine hersenen komen krijgen die in ons systeem voorrang. In onze kleine hersenen zitten organen die verband houden met onze angsten en herinneringen, van vitaal belang om te kunnen overleven.
Zolang er vanuit de kleine hersenen signalen komen, die negatieve emoties oproepen staat de persoon bloot aan stress. Het ervaren van craving en zucht naar het middel of gedrag is stressvol. Het is alsof er non-stop een alarm aan het afgaan is, de enige manier om die te stoppen is om toe te geven aan de verslaving.

Een andere manier is, door het alarm weg te halen. De emotionele driver, zoals ik ze ben gaan noemen, weg te nemen. En dat kan.
Dankzij nieuwe inzichten over de mens, zijn er nieuwe mogelijkheden voor behandeling ontstaan. Deze behandelmethode, in combinatie met persoonlijke ontwikkeling zijn de pijlers waar ik mee werk.
Ik ben ervan overtuigd dat het adagium “eens verslaafd, altijd verslaafd” niet waar hoeft te zijn.

Pin It on Pinterest

Share This