728061910713421

Er waren vele taboes in onze maatschappij, vele zijn inmiddels geslecht.
Het is, wat mij betreft, hoog tijd om er weer een te slopen.
Het taboe op verslavingen.

De maatschappelijke onkosten door verslavingen lopen in de miljarden.
Naar schatting kost het ons €3.2,- miljard per jaar (www.jellinek.nl)
We hebben het hier dan enkel over cijfers waar het een alcoholverslaving betreft.
Het is niet vreemd om te veronderstellen dat alle verslavingen bij elkaar in een aanzienlijk hoger bedrag resulteert.

Naast de maatschappelijke onkosten, zien we dat bij huiselijk geweld het gebruik van alcohol en drugs vaak ook een rol speelt, ongeveer 30% van de daders blijkt een verslavingsproblematiek te kennen. In de helft van de gevallen van huiselijk geweld is er sprake van middelen gebruik.

Is dit iets waar we de partners en kinderen van verslaafden aan willen blootstellen?

Er is simpelweg een humane en maatschappelijke noodzaak om dit taboe te doorbreken, voor de slachtoffers van huiselijk geweld, de verslaafden en onze maatschappij.

We zijn geneigd om ons wel zo bekende vingertje op te steken naar de verslaafde.
De verslaafde, voor zover deze dit probleem voor zichzelf erkent, kijkt wel uit om voor zijn/haar verslaving uit te komen.
Maatschappelijke afwijzing, ontslag, huis verlies, verlies van gezondheid etc. kunnen je deel worden.
Verslaafd worden is geen keuze die iemand op enig moment maakt.

Verslaving een ziekte of vrije keuze?

Een veel gehoord oordeel over verslaafden en verslavingen, gelijktijdig met dat vingertje, is dat het een keuze is.

Verslavingen worden binnen de medische wereld als een psychiatrische ziekte aangeduid, daarnaast is er een genetische mutatie bekend waardoor mensen verslavingsgevoelig zijn.

Bij (ex-) verslaafden wordt een onbalans op hormonaal gebied waargenomen, het is nog onduidelijk of deze onbalans door de verslaving is veroorzaakt of dat de verslaving voortkomt uit deze onbalans samen met een genetische gevoeligheid voor een verslaving.

Er is dus zeker een grond om over een ziekte te spreken vanuit regulier medische optiek.
Vanuit een holistische visie gezien kunnen we spreken over levenslessen die geleerd moeten worden.
Toen ik mijn eerste borrel dronk, was dit voorgaande mij niet bekend.

Ik deed mee aan een sociaal geaccepteerd gedrag, ook naarmate mijn gebruik toenam bleef dat sociaal geaccepteerd. Ja, er waren vrienden die mij gingen mijden maar daar kwamen anderen voor terug. Mijn peergroep veranderde, zonder dat ik mij dat echt besefte.

Ongetwijfeld speelde daarin mee dat ik niet wilde horen wat mijn andere vrienden zeiden over mijn gebruik. Ook speelde mee dat toen ik toch maar eens met mijn huisarts hier een gesprek over voerde hij mijn probleem wegwuifde. Voor mij een legitimatie (toen) om mijn gedrag voort te zetten.

Ik raakte werkloos, kon geen andere baan vinden en er was geen reden meer om niet te drinken/gebruiken.

Het probleem met verslavingen is dat je het al bent, voordat jij je bewust wordt dat je een heel groot probleem hebt. Die bewustwording wordt vaak vertraagd door een proces van ontkenning van de situatie. Het heeft een grote impact als je voor jezelf moet erkennen dat er iets is, dat de controle over jou heeft. Een iets waar jij niet aan kunt ontkomen, wat jou dingen laat doen die je diep in je hart niet wilt (als je tot het besef bent gekomen dat je verslaafd bent) maar geen weerstand tegen weet te bieden en waar jij je voor schaamt?

Is het werkelijk relevant of het iemand zijn eigen schuld is of niet?

Als iemand een levensbedreigende ziekte heeft opgelopen, al dan niet door eigen toedoen, vinden wij het dan acceptabel als de omgeving die persoon laat vallen met een reactie als “eigen schuld, dikke bult”

Verslavingen zijn veelal het gevolg van (jeugd) trauma’s of de sociaal maatschappelijk situatie waar iemand in kan komen te verkeren zoals bijvoorbeeld eenzaamheid etc.

Willen we mensen die een verslaving hebben, nadragen dat ze lijden aan gevoelens en/of herinneringen waar ze geen uitweg in weten? Is het werkelijk terecht om dan met verwijten te komen? Wie is daarmee geholpen?

Zeker niet de partners en kinderen van (anonieme) verslaafden, de verslaafde is er ook niet mee geholpen.

Ja, je kunt zeggen dat iemand dan hulp had moeten zoeken. Dat kan waar zijn.

Bij hulpverlening is er wel een grote maar, er moet een klik zijn tussen hulpverlener en cliënt, de hulpverlening moet ook effectief zijn.

Ik ben daar verschillende keren behoorlijk op afgeknapt. In slaap vallende therapeuten, therapeuten die een anti-zelfmoord verklaring eisten alvorens te willen behandelen, therapeuten die mij zeiden wat ik moest voelen naar personen terwijl die gevoelens er simpelweg niet waren etc.

Dan moet je een andere therapeut zoeken.

Ja, helemaal waar. Voordat je echter weer zover bent dat je die stap kunt en wilt zetten is er al snel weer een jaar verstreken.

Hier komt nog iets bij. De jaarcijfers van het Landelijke Drugs en Informatiesysteem 2015 laten (opnieuw) zien dat slechts 20% nieuwe aanmeldingen zijn, de overige 80% zijn bekende cliënten.

Er zijn geen of slechts summiere cijfers over de kostenbaten effectiviteit van de verschillende behandelingen. Met andere woorden, het is voor de zorg niet duidelijk welke therapievorm effectief is.

Is de verslaafde dan geheel een willoos slachtoffer.

Een verslaafde weet diep vanbinnen wat hij/zij het liefste zou willen, maar beschikt niet over het geloof dat het ook mogelijk is, beschikt vaak niet over de moed om zichzelf te confronteren met zijn/haar eigen pijn, weet zich simpelweg vaak geen bruikbare raad.

Een verslaafde ervaart een uitzichtloosheid in het bestaan, een vicieuze cirkel.

Verslaafd zijn is niet ok, stoppen met de verslaving confronteert hun met de pijn die ze (onbewust) hebben vermeden door de verslaving, waardoor weer stress wordt ervaren wat weer uitnodigt (dwingt) tot het verslavingsgedrag.

Schaamte voor de verslaving, angst voor afwijzing en oordelen, angst voor de eigen pijn die geconfronteerd moet worden, een niet effectieve hulpverlening maken dat je verslaving voorbijkomen geen makkelijk proces is.

Als de samenleving open kan staan voor verslaafden, ze niet ver of beoordeeld, het taboe doorbreekt is er al een horde voor hun weggevallen om hulp te kunnen vragen.

Het is wel een proces die de moeite waard is om aan te gaan, ik weet uit eigen ervaring dat je er sterker uitkomt.

Pin It on Pinterest

Share This