728061910713421

Zelf compassie, wat is dat?

In een maatschappij waarin we vooral moeten presteren, ziekte als een zwakte wordt gezien, falen geen optie is kennen we weinig ruimte voor compassie. Weinig naar anderen toe, nog minder naar onszelf toe.

Terwijl we hebben leren lopen door vallen en opstaan, we hebben leren fietsen met zij wieltjes, schaatsen geleerd op schaatsjes op vier ijzers kunnen we ons in ons volwassen leven weinig fouten veroorloven. Oordelen uit de omgeving liggen klaar. Vaak houden mensen vast aan het beeld wat ze van je hebben uit je verleden, hoe zeer jij ook veranderd mag zijn. Met een schone bril naar je kijken zit er vaak niet bij.

Vaak hebben we ook de neiging om deze hard vochtigheid op ons zelf toe te passen. We kunnen op zoek zijn naar de erkenning van anderen, gezien willen worden. Terwijl we dat proberen trappen we tegelijk in de voetspijkers die voor ons liggen, nieuwe oordelen worden je deel. Je kunt mistroostig kijken naar de resultaten die je tegenvallen, en je wordt geconfronteerd met oude pijn en verdriet. Uiteindelijk bestaat het risico dat je het er bij laat zitten, het is niet voor jou weggelegd.

Als jij nu niet van je zelf kunt houden voor wie je bent, probeert om anders te zijn om de goedkeuring van die ander te krijgen. Als jij nu niet met een glimlach naar jezelf kunt kijken omdat je een fout hebt gemaakt, terwijl jij je best deed om te zijn wie je wilt zijn. Waar ga je dan de kracht vinden om te zijn wie je bent?

Zelf compassie gaat om het houden van jezelf, het gaat over naar jezelf kijken zonder te oordelen. In de tijd dat ik nog gebruikte was ik vaak zelf de zweep die mij sloeg. Ik zocht de erkenning van anderen, ik wilde presteren, en ik vocht een bittere strijd tegen mijn verslavingen en met name tegen mijzelf.

Als ik dan weer eens afgewezen was (vaak vanwege mijn middelen gebruik), of ik had gefaald in een doel dat ik mijzelf gesteld had (opnieuw vaak vanwege mijn middelen gebruik) dan volgde mijn eigen zweep. Ik dronk en blowde vervolgens de pijn weer weg.

Uiteindelijk begon voor mij het te dagen dat ik hierdoor die vicieuze cirkel zelf instant hield. Ik trok mij de oordelen van anderen aan, ik veroordeelde mijzelf en ik bevestigde het negatieve beeld. Toen dat besef kwam, begon ik mijzelf te zien als een mens. Een mens met een verleden, die zijn best deed om gelukkig te zijn, om zijn dromen en idealen te realiseren. Ik deed dat met oneindig veel vallen en opstaan.

Er kwam ruimte voor zelf compassie. Ik kon naar mijzelf kijken, en naar mijn soms onhandige pogingen om doelen te realiseren. Om mijzelf te onthechten van het oordeel van anderen.                                                                                                 Ik kon hard om mijzelf lachen als ik weer eens in de valkuil van mij verslavingen was gevallen, en daarmee begon de lading er van af te vallen. Ik kon van die jonge, die man gaan houden die zijn weg zocht in het leven.                                       Ja, die verslavingen moest ik de baas worden maar zonder de zweep van zelfkastijding.  Dat is zelf compassie.

 

 

 

Pin It on Pinterest

Share This